අතහිත

Tuesday, May 21, 2013

සමුගනිමි



ෂික් අප්පා.. අපි පාරට බැස්සාම තමයි මේ උලව් බස් එකක් වත් එන්නේ නැත්තේ.. 

උදේ පාන්දරම යාළුවෙක්ගේ වැඩක් හින්ද නුවර යන්න ඕනි වෙච්චි නිසා පාරට ආවත් යන්න බස් එකක් ආවෙ නැති හින්දා හිතෙන් සාප කර කර බාදා උනත් කමක් නෑ කියලා ආයෙමත් ගෙදර ගිහින් බයිසිකලේ අරන් ආවේ මේ ගමන යන්නම ඕනි හින්දා...

බයික් ගමනේ මුල් හරිය නං පට්ටම අමාරුවෙන් හීතල මැකෙන්නත් එක්ක ගෝල්‍ඩ් ලීෆ් දෙකතුනකුත් පත්තු කරං ආ‍වත් ටිකක් වෙලා යද්දි හීතලට ඇග පදං උනා වගේ උන හින්ද සිගරට් බොන එකත් නවත්තලා ආයෙම පාර බලාගෙන එලවන්න පටන් ගත්තේ තාම ගමනෙන් බාගයක් වත් ඇවිත් නැති හින්දා වේගේ පොඩ්ඩක් වැඩිකරන ගමන්මයි..

*****

අඩෝ.. පොඩ්ඩක් හෙමින් යන් බන්.. පොලිසියෙන් වත් හිටියොත් බඩු බනිස් වෙනවා..

හෙමින් තමයි බන් යන්නේ.. හැට කියන්නේ වේගයක් නෙමේනෙ..

උඹ පාගද්දි අරුන්ටිකත් පාගනවා බන්.. කෙලඋනොත් සෙට්එකටම එක පාර ටොපියක් සෙට් වෙන්නේ.. ඒ නිසා හෙමින් යන්..

අපෝ උඹ නං.. හරි හරි.. බලා ගනින්.. ඕන් අඩුකරා... සනීපයි නේ උඹට.. නුවර ගියාට පස්සේ කංකෙදිරිගන්න එහෙම ලෑස්තිවෙනවා නෙවෙයි වේලස්සන යන්න ඕනි.. අරකද මේකද කියලා.. හරිය.. මං කලින්ම කිව්වා ඔන්න..

හරිය නෙවෙයි වැරදිය .. ඒව මං බලා ගන්නං.. උඹ දැං හෙමින් යමන්කෝ..

උදියා මගේ බයික් එකේ පිටිපස්සේ ඉදං කෑගැහැව්වේ මං හැට පන්නලා පොඩ්ඩක් දුර යද්දි.. උගේ කථාවෙත් ඇත්තක් නැතුව නෙවෙයි.. නුවර පාර කියන්නේ ඇක්සිඩන්ට් විමානේ.. වංගුවක් වංගුවක් ගානේ පොලිස්සියෙන්.. ඉල්ලං ටිංකිරි ගාගන්න ඕනිනැති නිසයි මුගේ වදේ ඉවසගන්න බැරුව වේගෙත් අඩු කරල අනිත් බයික් දෙකට ඉස්සර වෙන්න දුන්නේ උතුවංකන්ද කිට්ටු වෙද්දි..

මේ වෙද්දි අපි පැය දෙකහමාරක් විතර බයික් එකේ එක දිගට යනවා.. උදියයි, නිලායි මායි දිසාකාරයයි ප්‍රනියයි තමයි  ගමනට සෙට් උනේ.. බයික් තුනයි.. නඩේ පස් දෙනයි.. නුවර මාලිගාව වැදලා ඒ පැත්තෙ පොඩි රවුමක් ගහලා මාතලේ පැත්තට ඇදෙන්න තමයි කස්ටිය ප්ලෑන් කරල තිබ්බේ..

ඒ බන් උඹේ පරණ කෑල්ල දැං මොකද කරන්නේ..? හෙල්මට් එකේ වයිසරේ උස්සන ගමන් උදියා ඇහුවා..

එකපාරට ආපු උදියාගේ ප්‍රශ්ණනන් ඉස්සරහට ආපු කාර් එකකට වද්දන්නෙ නැතුව බේරගත්තෙ හරිම අමාරුවෙන්.. 

මොකද මූසලයෝ එකපාරට උනේ..? ආයෙමත් උදියා කටකියවන්න පටන් ගත්තා.. 

දැං මේ ප්‍රශ්නෙට උත්තර දුන්නේ නැත්තං මට හොද කුණුහරුප දෙකතුනක් අහගන්න වෙන හින්දම උත්තරයක් හදාගන්න ගමන්ම ෆුල් ෆේස් හෙල්මට් එකේ වයිසරේ ඉස්සුවේ..

උදියෝ.. උඹේ සීන් එකට මොකද උනේ..?

දැං මමනේ බන් ප්‍රශ්නේ ඇහුවේ..

හරි හරි බන්.. කියපන්කෝ..

මගේ ඒව ගැන මෙහෙම අමුවෙන් කථා කරන්න බෑ බන්.. හැන්දෑවට පොඩි ඩ්‍රින්ක් එකක් දාගෙන මං සම්පූර්ණ විස්තරේ කියන්නං..

ඒ බන් උඹ ‍හොටෙල්සුත් බුක් කරානේ?

කාඩ්ස්සුත් ගැහුවා බන්.. හා හා.. ඒවා හවසට.. උඹට මොකෝ උනේ...?

හම්.. උඹට ඕක දැම්මම ඕනිද? මටත් බැරිද හැන්දෑවෙ දෙකක් දාගෙනම විස්තරේ කියන්න..

ඒ හුකාරිස් හරියන්නෑ.. කියපංකො බලන්න.. උඹට මට තරං කෙල උනේ නෑනේ..

කෙල උනේ නෑ.. එහෙනං ඒ සීන් එක මතක් කරපු ගමන් පෙනි පෙනි අනින්න ගියේ ඇයි කියලා ඔය ගොබ්බ මොලේට තේරෙන්නේ නැද්ද හරකෝ.. අනේ අපිත් උඹලත් එක්කනේ ඉන්නේ...

මං හිතුවේ නෑ බන් උඹ ඔහොම මූඩ් ගහාවි කියලා.. ඒකයි ඇහුවේ.. අවුලක් නැත්තං විතරක් කියපං එහෙනං..

පිස්සුද උදියෝ.. උඹ දන්‍නවානේ මං ගැන.. මං උඹලට නොකියන දෙයක් නෑනේ බන්.. එයා ගියා බන්.. දැං ඔය අපි යන පාරේ ඇති..

යන පාරේ කිව්වේ ...??

පේරා බන් ඉන්නේ.. දොස්තර නෝනා කෙනෙක්..

අප්පට සිරි.. ඇඩෙනවා තනි ඇහැට.. මචෝ අපි හුගාක් පහු වෙලා.. පොඩ්ඩක් ඇදල යං.. අරුං දෙන්න පේන හරියක නෑ..

ඇති යාංතං උඹට පොඩ්ඩක් වේගෙන් යන්න හිතුනා..

ඉතිං ඉතිං.. ළගකදි මීට් උනේ එහෙම නැද්ද??

කව්ද බන්...? කාවද?

උඹේ දොස්තර නෝනා ව මිස වෙන කව්ද?

නෑ බන්.. අවුරුදු හතරකින් විතර දැක්කේ නෑ බන්..

එස්එම්එස් මිස් කෝල් වත්?

ම්හුම්.. නෑ බන්.. මොකුත් නෑ..

ඇයි බන්.. උඹ ඔච්චර ඒකි ගැන හිතන එකේ පොඩ්ඩක් හරි කන්ටැක්ස් තියාගන්න එපැයි..

ඒක ඇත්ත බන්.. ඒත් බන් එයා කැමති උනේ නෑ මං එයත් එක්ක කන්ටැක්ට්ස් තියාගන්නවට.. ඇරත් එයා වෙන කෙනෙක්ගේ බව දැන දැනත් මට බෑ බන් එයාගේ සතුට නැති කරන්න..

හම් එකත් එහෙමද.. එහෙනං අනිවා බොන්න ඕනි සීන් එකක්..

හම්ම්ම්ම්.. බිව්වා බන්.. වැටෙන්නම බිව්වා.. උඹට අමුතුවෙන් කියන්න ඕනි නෑනේ ඒ බීපු බීම ගැන.. එයාම නතරකරපු බීම එයා හින්දම ආයෙමත් ඇති උනා.. ඒත් බීලා වැටුනයි කියල එයා ආපහු එන්නේ නෑ නේ බන්..

හම්.. එහෙමෙයි කියලා තෝ අද නොබී ඉන්නද හදන්නේ.. ගල්මූසලය තෝ අද බිව්වේ නැත්තං හලනවා බලා ගනිං බෝතලේ ඔළුවේ... ආං නිලා ඉන්නවා.. ‍පොඩ්ඩක් අල්ලපං උගේ ගාවට...

අඩෝ නිලා.. මේ මූ අද රෑ බොන්නේ නෑළු..

මොකක්?? උඹට මං කිව්වයි කියලා හිතා ගනින්...

මුගේ කෑල්ලගේ කේස් එකක් හින්ද මූ බොන්නේ නෑළු...

උඹේ ආච්චිට හාල් ගරන්න මගෙන් කුනුහරුප අහගන්නේ නැතුව හිටපං හරිය... මුගේ කෑල්ල දාලා ගිය කාලේ මූ‍ට වැටෙන්න ගහන්න හොදයි... කාලෙකට පස්සේ... හරියටම අවුරුද්දකට පස්සේ අපි සෙට් එක සෙට් උනේ.. එදත් උඹට පොඩි රීලෝඩ් එකක් දාගන්න බැරිනං ආපහු හරවං පල.. නාවට කමක් නෑ..

***
උතුවං කන්න හරිය පහුකරද්දිම මට මේ සිද්ධිය එකපාරටම ඔළුවට ආවේ එදා හැප්පෙන්න ගිය වංගුව පහුවෙද්දිමයි.. අපි සෙට් එක මාතලේ ටුවර් එක ගිහින් මේ වෙද්දි අවුරුදු අටකට කිට්ටු වෙලා.. නිලා දැං දෙදරු පියෙක්.. එදා ලයිෆ් එක අනාගත්තු උදියා දරුවො එකහමාරක තාත්ත කෙනෙක්.. ප්‍රනියා දැං පිටරට.. පොරටත් හොද කාලයක් ලබල කියල අන්තිමේ කථා කරද්දි කිව්වේ.. දිසා මහත්තයත් දැං දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුවේ ලොකු පුටුවකට වෙලා ලස්සනට පවුල් කන පුද්ගලයෙක් වෙලා.. 

ඒත් ඒකාලේ හැමෝවම හිනස්සලා, හැමෝගෙම දුක බෙදා ගත්තු මම ..... තාමත් තනිකඩ වෙලා... ඒක තේ‍රිලා මන්ද හීන් හිනාවක් ම‍ගේ මූණට වැ‍ටුනේ.. 

මගේ හිටි ගජයෝ සෙට් එකම ම‍ගේ හිත හදන්න මේ අවුරුදු අට නවේ ඇතුලත නොකරපු දෙයක් නැති තරං.. උංගේ පවුල් ජීවිත කැඩෙන්න යද්දිත් මං වෙනුවෙන් උං හිටියා.. මං බොන්න කථා කරපු වෙලාවල උකුලේ බාගෙට නිදියං ඉන්න පොඩි එකා එහෙම්මම ඇදේ තියලා ආපු උන් හිටියා.. මං කථා කරද්දි ළමයට කවන එක පැත්තක තියලා මගේ දුක අහපු උන් හිටියා.. එක පාරටම මේ ඔක්කොම මගේ ඔළුවට එන්න ගන්නේ ඇයිද මන්දා...

මට මහ පුදුමාකාර අමුත්තක් දැනෙන්න ගත්තා... ළග අහලක පහලක කව්රුවත් ඇත්තෙත් නෑ.. ප්ලේන්ටියක් බොන්න වත් කඩයක් ඇරලා නෑ.. කොයි හැටි වෙතත් මෙහෙම යන එක හරි නෑ කියල තේරිලා හෙමින් සැරේ අයිනක් අල්ලලා නවත්තලා ගෝල් ලීෆ් සිගරට් එකක් පත්තු කරගන්න ගමන් හෙඩ් ෆෝන් සෙට් එක කනේ ගහගෙන සින්දුවක් දාගත්තා..

"ඔබ මා හමුවුන මේ ඉරහද යට...."

එකපාරමට ඒ සින්දුව ඇහෙන්න ගත්තාම ම‍ට මොකක්දෝ උනා වගේ දැනෙන්න ගත්තා.. මේ සින්දුම මට ඉස් ‍ඉස්සෙල්ලාම අහන්න දුන්නේ ඔයා.. හම්.. ඒ මතක කොහොම අමතක කරන්නද..

මට පිස්සු.. 

මං මටම කියාගත්තේ මගේ ඔළුව යාංතං වත් හදාගෙන ගමන යන්න බයිසිකලේ පාරට දාන ගමන්..

එක පාරටම මූණට වැටිච්ච එළියෙන් මගේ ඇස් නිලංකාර වෙලා යනව දැණුනා.. මගේ වටේ හැම දෙයක්ම නිලංකාර වෙනවා දැනුනේ මොකක් හරි ලොකු දේක ඔළුව වදිනවත් එක්කමයි... වටේටම තිබ්බ මීදුමත් එක්ක ම‍ට පේන දේවල් පොඩ්ඩ පොඩ්ඩ බොද වෙනවත් එක්කම පේන්න තිබ්බ අන්තිම එලිය බිංදුවත් එකපාරටම නොපෙනී ගියා....

***

කෝ.. අයින් වෙන්න.. අයින් වෙන්න.. හදිස්සි ලෙඩෙක් ...

වේගෙන් එක පේලියට පහුවෙන සුදු පාට තීරු ගොඩාක් එකපාරට පෙනි නොපෙනී යන්න පටන් අරන්...

මං‍ කොහෙද? මොනාද වෙන්නේ....

මට ඒ ප්‍රශ්නේ අහන්න ඕනි උනාට සද්දේ පිට වෙන්නේ නෑ කියල මට තේරෙන්න ගත්තා.. ඒත් එක්කම මං මේ කොහෙද ඉන්නේ කියල කල්පනා කරන්න පටන් ගත්තා... මගේ වටේ මාත් එක්ක දුවන මිනිස්සු ගොඩාක්.. මං පැතලි මතුපිටක් තියෙන මොකක හරි තියලා වගේ දැනෙන්න  ගත්තා.. ඒත් එක්කම ඔළුවෙ පිටිපස්සෙන් දරුණු වේදනාවක් දැනෙන්න ගත්තා...

මට මොකද උනේ...??

මිනිස්සු උනාම කල්පනාවෙන් පාරෙ යන්න ඕනි.. අසිහියෙන් පාරෙ ගියාම තමුන් විතරක් නෙවෙයි ‍අපිත් අමාරුවෙ..

හුරු පුරුදු කටහඩක් ... !

ඒ හඩේ තිබ්බේ නියෝගයකට වඩා වේදනාකාරි හඩක්.. ජීවිත ගමනෙන් හෙම්බත්උන, දිනන්න බැරි රේස් එකක් දුවන බිදිච්ච හඩක්.. හඩ ආපු පැත්තට ඔළුව හරවන්න හදනවාත් එක්කම ඔළුවේ පිටිපස්ස පැත්තෙන් දරුණු වේදනාවක් ආයෙමත් දැනෙන්න ගන්නවත් එක්කම ඇගේ තිබ්බ අන්තිම පණ කෙන්ද යොදල ඇස් ඇරියේ ඒ කටහඩේ තිබ්බ හුරු පුරුදු ලෙංගතු කමක් දැනිච්ච නිසා...

බො‍ද වෙච්චි ඇස් කෙවෙනි වලට මුලින්ම අහුඋනේ ලොකු සේලයින් බෝතලයක්.. වෙද නලාවක් කරේ දාගත්තු සුදු වෙද කබායක් ඇදපු ලක්සන ලේඩ් ඩොක්ටර් කෙනෙක්... රූපේ හරියට පේන්නේ නැති උනත් ඒ කඩහඩේ තිබ්බේ ගොඩාක් හුරු පුරුදු ගතියක්...

ඩොක්ටර් ඉෂානි.. තියටර් වන් රෙඩි.. පේශන්ව ගන්න.. බේසික් චෙකප් ටිකට රෙඩි කරල තියෙන්නේ.. පේන හැටිය‍ට නං බ්රේන් එකට සීරියස් ඩැමේජ් එකක් තියෙනවා වගේ.. පේෂන් අන්කොන්ෂස් නේද තවම..

ඉන් බිට්වීන්.. තැන්ක්ස් ‍ඩොක්ටර්.. ලෙට්ස් සී වට් වී කැන් ඩූ ටු සේව් දිස් පූවර් තින්.. බට් අම් නොට් ෂුවර්..  ගොඩ්ස් බී විත් හිම්..

ගුඩ් ලක් ඉෂානි..
යාංතං කළුවර වේගන යන ඇස් වල ඇදුන ඒ රූ‍පේ දිහා මට අයෙමත් බැළුනා.. මේ ජීවිතේ අන්තිම වෙලාව නිසා මගේ ඔළුව විකාර රූප මවනනවද කියලත් නොහිතුනා නෙවෙයි. ඒත් ඒත්.. 

මේ ඇත්තටම ඔයාද?

මං මගේ ජීවිතේ හුස්ම වැටෙන තුරාවට ආදරේ කරපු.. මට ආදරේ උගන්නපු.. ජීවිතේ ගැන කියල දුන්නු.. මගෙත් එක්ක මගේ ළගින්ම ඉදපු.. මට කවුරුවත් නොදුන්නු ආදරයක් දුන්නු. අන්තිමේ මගේ මුළු ලෝකෙම උන ඔයාමද මේ...

හිතේ ඇදිල තිබ්බ ඒ රූපේ මගේ බොද වෙච්චි ඇස් මට හරියට නොපෙන්නුවේ මුළු ජීවිතේම මට සරදම් කරපු විදිහටමයි.. ඒත් මේ වෙලාවේ ඔයාව දකින්න හම්බුණ එක කොච්චර දෙයක්ද.. මගේ ඇගේ තිබ්බ හැම වේදනාවක්ම මොහොතකට ක්‍ෂය වෙලා ගියා ව‍ගේ..

අවුරුදු ගානක් දකින්න පෙරුම් පුරපු ඔයා මගේ ඇගිලිතුඩු අග.. යාංතං වගේ ඔයාගේ අත මගේ ඇගිලි වල ගෑවෙනවා වගේ දැනුනා..

ජීවිතේ පුරාවට මේ ඇගිලිතුඩු අතරේ ගෙවන්න මං කොච්චර හීන මැව්වද.. අපි කොච්චර ආස කලාද.. ඒත් කාලය අපි දෙන්න දෙපැත්කට කරේ ඒ හැම දේම මගෙන් වෙන් කරන ගමන්මයි.. ඔයා අද ඔයාගේ ජීවිතේ තිබ්බ එකම ලොකුම බලාපොරොත්තුව ඉෂ්ට කරගෙන.. ඒ ඇති මට මගේ ජීවිතේ තියෙන තුරාවට සැනසෙන්න...

මගේ ඇස්වලින් හීන් කදුලු පේලියක් ගලාගෙන ගියේ දුකට වත් වේදනාවට වත් නෙවෙයි.. ඔය‍ වෙනුවෙන් එදා වගේම අදත් මගේ තියෙන ආදරේ හින්දා වගේම ඔයා ගැන ඇත්තටම ඇතිවෙච්ච සන්තෝසෙට..

ඉෂානි.. ඩොක්ටර්.. මං ගැන තවත් මහන්සි වෙන්න එපා.. හැමදාම මං ඔයාට දුකක් දුන්න විතරයි.. අදත් මට ඒකම කරන්න වෙයි..ඒ හින්ද දැන්මම මගෙන් ඈත්‍ වෙන්න... මට බෑ ආයෙමත් ඔයා අඩනවා බලන්න...

ඔයා මේ කරන දේ ඇති මගේ ආත්මෙට.. යන්න කරුණාකරලා.. මාව දාල යන්න.. මාත් යනවා දැං...

කියාගන්න ඕනකම තිබ්බත් යාංතං කට ඇරගන්නවත් ඇගට පුළුවං කමක් නෑ කියල තේරුනේ මාව තවත් අසරණ කරගෙන..

බයික් එක හැප්පෙන්න කලින් අහපු ඔයා අහන්න දුන්නු සිංදුව ආයෙම මතක් උනා.. ඔයා කිව්වා වගේ ඒ පොරොන්දුවත් අද ඉෂ්ඨ කලා එහෙනම්.. ඔයා වෙනුවෙන් ජීවත් වෙන්න පොරොන්දු උන මං අද ඔයාගෙන් වගේම මේ ලෝකෙනුත් සමුගන්නවා.. ආයෙමත් වතාවක් අපි මේ ලොකෙදිම ඉපදුනොත් ඔයාට ළං නො‍වී ඈත ඉදං විතරක්ම ඔයා දිහා බලන්නම්..

ඔයා ප‍රිස්සමෙන් ඉන්න.. මං යන...........................වා...

අනංමනං.‍කොම්