අතහිත

Friday, December 21, 2012

ළග උන්නට කෝම අදුනගන්නද..


අද මේ අපි දකින ලෝකෙ විනාස වෙනවළු නේ.. අනේද කියන්නේ .. ඒක හින්දද මන්ද මිනිස්සු මාර විදිහට වෙනස් වෙලා.. මේ කියන්නේ රස්තියාදුකාරයා අම්බානක අප්සට් ගිය කේස් එකක්.. (එකක් කියල පටන් ගත්තට ලියන්න ගත්තාම ඒ වගේ කේස් දෙක තුනක්ම සෙට් උනා..) මේක ලියන්නේ ඇයි කියල කාට හරි ප්‍රස්ණයක් ඇති උනොත් ඒකටත් උත්තරේ දීලම වැඩේ පටන් ගන්නනම්.. අපි කොච්චර ලගින් ආස්‍සරේ කරත් ඒ මිනිස්සුන්ව අපිට හරියට අදුනගන්න බෑ.. එකට කෑවත් බොක්ක වෙනස් කියල කථාවට කියන්නේ නිකංම නෙවෙයි.. ඒ කියන හැම දේකම මහ ගැඹුරු තේරුමක් තියෙනවා.. අන්න ඒ වගේ එකට කාල බීල ඉදලා අන්තිමේ දී "කාපු පතේම පහරනවා" වගේ සිද්ධි ටිකක් ගැන තමයි අද රස්තියාදුකාරයා කියන්නේ.. මේ කියන්නේ එක එකාට පහර ගහන්න නෙවෙයි. මේකට අදාලයි කියල කාට හරි හිතෙනවා නං තමුන් කරන දේ අනිත් මිනිස්සුන්ට දැනෙන්නෙ කොයි වගේද කියලා හිතා ගන්න පුළුවං වෙන්නයි මේ ලියන්නේ..

-මේකෙන් අදහස් කරන්නේ නෑ මම සුද්ධ වන්තයෙක් කියලා.. මගේ අතිනුත් වැරදීම් සිද්ධ වෙලාතියෙන්න පුළුවං.. ඒත් මේ කියන්නේ හිතාමතාම කරපු දේවල් ගැන. -

රස්තියාදුකාරයා කාලයක් කොළඹ පුද්ගලික ආයතනයක රස්සාවක් කලා.. මේ කාලේ රස්තියාදුකාරයා නතර වෙලා හිටිය බෝඩිම අවට හිටියා රස්තියාදුකාරයා වගේම රස්තියාදුවට සෙට් වෙච්ච ගැන්සියක්.. එහෙම කිව්වට උං වෘත්තිමය රස්තියාදුකාරයෝ නෙවෙයි.. දැං නං ලොකු ලොකු තැන් වල වැඩ මං දන්න තරමින්. අපි සෙට් එකම ඒ කාලේ එකට සෙට් වෙලා තමයි කරන තරං මගෝඩි වැඩ කලේ.. එකපාරක් සෙට් එකේ හය දෙනෙක්ම කොන්ඩෙ නෝට් එකට කපල රැවුල වැව්වා.. හිතාගන්න පුළුවං නේ පාරක තොටක බැහැල යද්දි හය දෙනෙක් එකම විදිහට. ඔය කාලේ අපේ සෙට් එකටම තිබ්බා එකම ජාතියේ ඇදුං අදින පිස්සුවකුත්.. ඇන්දෙ වැඩි හරියක් කලු වගේ අදුරු පාටමයි.. පෝයවල් වලට ගංගාරාමෙ පැත්තෙ ගියපු වෙලාවට පන්සලට වදින්න පුදන්න එන උංගේ සීලෙත් බිදෙනවා අපි සෙට් එක දැක්කාම.. (පන්සලේ නං ජෝගි දැම්මේ නෑ.. බොහෝම සැදැහැ සිතින් පිරිත් නූලක් එහෙම බැදගෙන පැත්තකට වෙලා පනසලට එන ලස්සන ගෑණු ළමයි දිහා බලං හිටි එකමයි කලේ..)‍‍ 

ඒ කාලේ රස්තියාදුකාරයා වැඩකරන වෙලාව උනේ හවස දෙකහමාරේ ඉදං දහයහමාර වෙනකං.. ඉතිං කස්ටිය වැඩි හරියක් සෙට් උනේ ‍රෑට.. ඔය කාලේම රස්තියාදුකාරයාගේ ආදරණීය කොම්පියුටර් රාජයා බෝඩිමට සැපත් උනේ.. ඕක ගෙනාවට ඕකෙං මං මහ ලොකු දෙයක් කලේ නෑ.. ඇත්තම කිව්වොත් කරන්න උනේ නෑ.. මං රෑ වැඩ කරල ආවට පස්සේ කස්ටියත් එක්ක කොහේ හරි රස්තියාදුවක් ගහනවා.. නැත්තං කොහේ හරි කඩේකට ගිහිං පරාට, රයිස් වගේ මොනා හරි බඩට දාගෙන අනිවාර්යෙන්ම ඇපල් සෝඩා එකකුත් බඩට හලාගෙන ඇවිත් දොයි තමයි කලේ. උදේට ‍නැගිටිද්දි කෝමත් 9 පහුවෙනවා.. උදේට ඕටී වැටුනොත් රෑ කීයට ආවත් ආයෙම හය හමාරට ඔපිසීයට යන්න ඕනි හින්ද වේලස්සන නැගිටිනවා.. ඉතිං ඔය වගේ කාලසටහනකට වැඩ කරද්දි ගෙනාව කොම්පියුටරෙන් වැඩක් කරගන්න වෙලාවක් තිබ්බෙ නැති තරම්..  

කොහොම හරි ටික දවසක් යද්දි ම‍ට තේරුනා මං නැති අතරේ මගේ මැෂින් එක වැඩ කරල තිබුණ විත්තිය.. සමහර දවස් වලට මොනිටරේ පවා රත් වෙලා.. මුං ඇවිත් මගේ පුද්ගලික දේවල් ඇදල තියෙනවා කියලත් මට තේරුනා.. මැෂින් එක කියන්නේ තමන්ගේ තියෙන හොද ම සේප්පුවනේ මේ වෙද්දි. ඒ වගේම මටත් ඒ කාලේ හැටියට සෑහෙන්න වැදගත්‍ දේවල් ගොඩාක් ඕකෙ තිබුනා.. එක දවසක් බලද්දි එහෙම ෆයිල් දෙක තුනක් මිසිං.. මං මොකුත් කියන්න ගියේ නෑ.. කාගේ හරි අතින් වැරදිලා මැකෙන්න ඇති කියලා..  තව දවසක් බලද්දි මගේ ඒ කාලේ ඉදංම තිබුණ විනෝදාංසය වෙලා තිබ්බ ෆිල්ම තිබුණ ෆෝල්ඩරයක්ම ඩිලීට් වෙලා.. අනේ ඇහුවාම කව්රුත් මැෂින් එක දාලවත් නෑ.. ඒ කාලේ මට තිබ්බ විස්වාසෙට පාස්වර්ඩ් එහෙම මොකුත් දාල තිබ්බේ නෑ.. කොහොම හරි වැඩේ තේරුණට පස්සේ සෙට් එකේ මට ළගින්ම ඉදපු එකෙකුට සම්පූර්න විස්තරේ කියල වෙනමම යූසර් එකවුන්ට් එකක් හදලා ඒකට රීඩ් ඔන්ලි විදිහට සෙටින්ස් හැදුවා.. ඔහොම ටික දවසක් ගියා.. අවුලක් නෑ.. කස්ටිය මම ඉන්න වෙලාවටත් ඇවිත් මැෂින් එකේ ගේම් ගහනවා.. උංගේ වැඩ කරගන්නවා.. හරියට උංගේ එකක් වගේ.. මුං ඉතිං මගේ බොක්ක වගේනේ කියල මමත් මොකුත් කියන්න ගියේ නෑ. අඩුම තරමේ මුං මොනාද කරන්නේ කියලවත් හෙව්වේ නෑ.. 

දවසක් මම රෑ වැඩ ඉවර කරල එද්දි ම‍ගේ ඇඩ්මින් එකවුන්ට් එක මුං හැක් කරලා.. පාස්වර්ඩ් මාරු කරලා.. මට දැං ඌරුජුවල්.. කොහොම හරි පාස්වඩ් කඩල ලොග් උනා.. මං ඒකාලේ එක පාටිෂන් එකක්ම වෙන් කරලා තිබ්බේ ෆිල්ම් වලට.. මං පට්ට විදිහට ආදරේ කරපු ෆිල්ම් 60කට කිට්ටු ගානක් ඒ පාටිෂන් එකේ තිබ්බේ.. ඒ පාටිෂන් එකම ෆෝමැට් වෙලා.. ! ඒ මදිවය ඕ එස් එකත් කචල්.. මට දුකට කෑ ගහල අඩන්න හිතුනා.. මං කෝමහරි උපරිම උත්සාහ කලා ආපසු නැති වෙච්ච ඒවා හොයාගන්න. රිකවරි කරන අය දන්නවානේ ගොඩ වෙලාවට රිකවර් කලාට පස්සේ වීඩි‍යෝ ෆයිල් එන්නේ දෙක තුනක් එකක් වෙලා.. ඔය වගේ ජ‍රා කේස් වෙන හින්ද මම ඒ වැඩෙත් අත් ඇරියා.. කොහොම හරි මම අළුතින් ඕ එස් එකත් ගහල ඩ්‍රයිවර්ස් එහෙමත් දාල ඉවර වෙද්දි පාන්දර 3ටත් කිට්ටුයි.. මං එදා උදේ හයේ ඉදං වැඩ කරලයි ආවෙත්. අම්බානක නිදිමතේ හිටියේ.. කොහොම හරි ඕඑස් ගැහුවට පස්සේ මට අමතක උනා යූසර් එකවුන්ට් එකක් අරින්න.. එදා උදේ කව්රුත් ආවේ නෑ බෝඩිම පැත්තේ.. එදා වැඩට ගිහින් එද්දි අනේ දෙයියනේ මැෂින් එක ඔන් වෙන්නේ නෑ.. හොයල බලද්දි සීපීයු එකේ පවර් ඔන් කරන ස්විච් එක කඩලා.. බෝඩ් එකේ පින් දෙක ෂෝට් කරල ඔන් කරන්න නං පුළුවං කම තිබ්බා. ඒත් මට මේ කරපු දේ දරාගන්න බැරි උනා.. මගෙත් එක්ක එකට කාල බීල ඉන්න එවුන් මට මෙහෙම කලාම.. පහුවදා උදේම මැෂින් එක පාර්සල් කරල ගෙදර ගෙනාවා.. එදා බිදිච්ච යාළුකම අදටත් හරි ගිහින් නෑ..  අද උනත් මූනිච්චාවට කථා කරාට උංගේ හිතෙත් තියෙනවා එදා කරපු දේ.. මමත් දන්නවා මුං මට කලේ මොකක්ද කියලා.. ඊට ටික කාලෙකට පස්සේ පොඩි එකෙක් ඇවිත් මට සේරම විස්තරේ කිව්වා.. ඌත් ඒ‍ වෙලාවේ එතන ඉදලා.. ඒ පැත්තේ හිටියා ඔය වගේ වැඩ කරන්න පුළුවං එකෙක් ගෙන්නලා ඌට කියල ම‍ට අම්බානක කුණුහරුපෙන් බැනලා මගේ එකවුන්ට් එක හැක් කරලා පාස්වර්ඩ් මාරු කරල පාටිෂන් එක ෆෝමැට් කරල තියෙන්නෙ. ඕක මට කිව්ව එකාත් එදා උන්ට සපෝට් කරලා පස්සේ උංටික අර පොඩි එකාව කපලා දාල. ඒ තරහ පිරිමහන්නයි මට ඇවිත් කිව්වේ..

ඔහොම හෙමින් සැරේ කාලේ ගෙවිලා මෑත කාලෙකදි මගේ ඥාතියෙකුගේ මළ ගෙයක් යෙදුනා.. ඒකත් ටිකක් දුක්බර කථාවක්.. ඒ නැති වෙච්චි තැනැත්තා ළග අන්තිම මොහොතේ ඉදියේ අපේ තාත්තා. තාත්තා උදේ කථා කරල කිව්වා පුතේ වෙලාවක් තියෙනවානං උදේ පොඩ්ඩක් ඇවිල්ල යන්න.. ටිකක් විතර ලෙඩාට අමාරුයි වගේ කියලා.. ඒ සැනින් මට පිටත් වෙන්න වෙලාවක් තිබ්බේ නෑ.. වාසනාවට  ඒ වෙලාවේ මගේ පිහිටට ආවේ මගේම සහෝද‍රයෙක් වගේ හිටි මහේෂ් සහෝදරයා. එයාගේ බයික් එකේම දෙන්නත් එක්කම ගිහින් ලෙඩා බලල ආපසු ඇවිත් පැයක් ගත වෙන්න ඇති. දෙවනි ඇමතුමෙන් කියවුනේ ලෙඩා අන්තරා උනා කියලා.. ඒ පණිවිඩේ එද්දිම මට කරකියාගන්න‍ දෙයක් නැති උනා.. ආයෙමත් මගේ පිහිටට ආවේ මහේෂ් සහෝදරයාමයි.. ඇදුං කෑලි දෙකකුත් බෑග් එකක ඔබාගෙන අපි ආයෙමත් මල ගෙදර පිටත් උනා.. යන අතරමගදි කල්පනා කලේ ඉතුරු වැඩටික කොහොමද කරගන්නේ කියලා.. මගේ හිත කියෙව්වා වගේ යන ගමන්ම මහේෂ් සහෝදරයා මගින් නවත්තලා මම ඉල්ලන්නෙත් නැතුවම සෑහෙන ලොකු මුදලක් මට දුන්නා.. එදා ඒ කරපු උදව්වට මතක් වෙද්දිත් මගේ ඇහැට තාම කදුළු උනනවා.. ඒ සල්ලි හින්ද නෙවෙයි.. එදා පෙන්නපු මනුස්සකමට. මල ගෙදර යද්දි හිටියේ තාත්තයි මායි විතරයි. කොහොම හරි පවුලෙ අනිත් අය එද්දි‍ ගේ ඇතුලේ කරන්න ඕනි වැඩ ටිකයි, මල ගෙදර කෙරෙන්න ඕනි හැම මූලික වැඩක්මයි කරගන්න මට පුළුවං උනා.. පං‍පොරි ‍ගැහීමක් නෙවෙයි.. ඒත් සමහර වෙලාවල් එනවා අපිට ඒ වගේ ‍දේවල් කරන්න ම වෙන... ඒත් එක්කම මහේෂ් සහෝදරයා වගේ යාළුවෙක් ලබන්නත් මං වාසනා කරල තියෙනවා..

දැං මේ පෝස්ටුව දාන්න ආසන්නම හේතුව.

රස්තියාදුකාරයාගේ දැං රාජකාරි කරන තැන අපිත් එක්ක කීප දෙනෙක් එකට නැවතිලා ඉන්නවා.. මේ අය ගැන ඩිනර් එකේ දි කියල ඇති. අපිට නවාතැන් ගන්න දීලා තිබුනු තැන්වල නීතිමය ව‍ශයෙන් ඉන්න පුළුවං එක කාමරේ එක් කෙනෙකුට විතරයි.. ‍ගජේ ගැහීම් බෑ.. අපිත් එක්ක වැඩ කරපු හැමොටම කාමර හම්බෙලා තිබුනෙත් නෑ.. සමහරු එලියේ බොඩිං වල එහෙම නැවතිලාත් හිටියා. ඒත් අපේම එකෙක් පිට ඉන්නවා නේද කියල කල්පනා කරලා දැනට නැවතිලා ඉන්න හැමෝම කථා කරල මං මේ කියන්න යන කෙනාට නවාතැන් ගන්න චාන්ස් එකක් අරන් දුන්නා.. කොහොම හරි මේ ‍සිද්දිය හින්ද අපි හිටපු ක්වාර්ටස් වල නිල අයිතිකාරයෝ වෙච්චි අපි කීප දෙනෙකුටම වෘත්තීය සංගම් නිලධාරියෝ එක්ක ගැටුම් පවා ඇතිකරගන්න උනා.. ඒ මොනව උනත් අපි ඔක්කොම එක මතේක හිටියා මුං ටික තියාගන්නවා කියලා.. කොහොම හරි අන්තිමේදි උංගේ ම කිරියා පටිපාටිය හින්ද කාමර වලින් යන්න උනා.. අඩුම තරමේ යන කොට යනවයි කියල කියලවත් යන එක නේද සිරිත.. අපිත් එක්ක එකට කාල බීල ආතල් අරං ‍ජොලි කරලා එහෙම නොකියා ගියාම කොයි වගේ දැනෙනවාද කියල හිතා ගන්න පුළුවං නේ.. 

දවසක් රස්තියාදුකාරයයි තවත් යාළුවෙකුයි කාමරේට එනවා කඩේ ගිහින් ටිකක් විතර රෑ වෙලා.. ඒ එද්දි අතර මගදි මම ඔය කිව්ව යාළුවා තවත් කෙනෙක් එක්ක කථා කර ඉන්නවා.. මේ අපි යන එන පාර අයිනේ.. අපි දකිද්දිම අනේ අහක බලනවා..! අපි කථා කරයි කියලද? නැත්තං අපි උන්ට මොනව කලාටද? ඒකත් හා කියමුකෝ.. ඊයේ හැන්දෑවේ රස්තියාදුකාරයා වැඩ ඇරිලා එද්දි ඔය කිව්ව මිත්‍රයා ඉස්සරහට එනවා. මාත් ඉතිං යාළුවෙක් හින්ද අතවැනුවා..ඒත් අනේ දැක්කෙ නෑ වගේ අහක බැළුවා.. ‍ එතකොටම එයාගේ බොසාගේ වාහනේ ඇවිත් එතන නතර කලා.. දැං මෑන්ස් මගේ ඉස්සරහම වාහනේ ඉස්සරහින් වාඩි උනා.. වාහනේ යන්නේ මං ආපු පැත්තට.. මං යන්නේ වාහනේ ආපු පැත්තට.. ඉතිං මගේ ඉස්සරහ නාට්‍යය හොදට පේනවා. දැං යාළුවා එනවා වාහනේ ඉස්සරහ නැගලා.. මං හිතුවේ ඉස්සෙල්ලා අත වැනුවාම දකින්න නැතුව ඇති කියලා.. ඒ හින්ද ආයෙම වාහ‍නේ මා ගාවින් යද්දි හැරිලා බැළුව කථා කරන්න.. බොසා ම‍ට හෝන් එකකුත් ගහල අතත් වනාගෙන ගියා.. අනේ ඉස්සරහ සීට් එකේ හිටි එකා නෙවෙයි පැත්තවත් බැළුවෙ.. මට ඔය කව්රුවත් අත පය වැනුවෙ නැති උනා කියාල පාඩු වෙන්නෙ වත් ලාබ වෙන්නේ වත් නෑ. ඒත් මනුස්සයා කියන්නේ කොයි වගේ කෙනෙක්ද කියන දේ අදුන ගන්න මේක ගොඩාක් හොද වෙලාවක් කියලයි මට හිතුනේ.. මං කාමරේට ඇවිල්ල මේ ගැන අනිත් අයත් එක්ක කථා කලාම එයාලටත් මේ වගේ දේවල් කීප පාරක් වෙලා තියෙනවා.. අන්තිමට ඉතිං හැමෝම කිව්වේ ඔන්න දවසකටවත් මිනිස්සු කියලා...


වන සිව්පාවුන් වැනි මිනිසුන් මැද
දෙවි දේවතාවුන් වැනි මිනිසුන් ඇත
ඒ දේවතාවන් දිව්‍යාංගනාවන්
මනු ලෝ තලයේ වාසනාවන්

වල්මත් වූවන් දැක මහ වන මැද
යා යුතු මාවත පෙන්වා
ඒ දෙස බලමින් සැනසෙන මිනිසුන්
ඉටු දෙවියන් ලොව සිටිනා

කඳුළු සලන්නන් කඳුළින් ගොඩ ගෙන
මුවගේ හසරැළි රඳවා
තුටු කඳුළින් නෙතු සරසන දෙවියන්
පුද දෙමු දෙවොලට කැඳවා

චන්‍ද්‍රලේඛා පෙරේරා/ සුනිල් ආරියරත්න / රෝහණ වීරසිංහ (රේඛා ටෙලිනාට්‍යයෙන්..) 

http://blog.leadingresources.com/66/good-people-bad-partners-conflict-resolution-through-good-governance-policy

Post a Comment