අතහිත

Friday, November 16, 2012

මම ආදරය කරමි...



ජීවිතය පටන් ගත් දා සිට
අප දන්නේ හඬන්නට පමණද?
මට එසේ සිතෙන්නේ
මන්දැයි මමවත් නොදනිමි..
කෙසේ වෙතත් මේ දිවියේ දී
මේ දක්වා කරන ලද
හැම දෙයක් දෙසම
විවෘත වෑ දෑසකින් බැළුකල
අවසානයේ ඉතිරි වී ඇත්තේ ද
කඳුල පමණක්මය...

කඳුල තුලින් උපන්
හෑම දේකටම
මම බොහේ සේ
පෙම් කළෙමි..
කඳුළින් උපන් දේ
මට මහමෙරක් දේ කියාදුනි
මට වැරදුනේ කොතැනද
මට කළයුතුව තිබුනේ කුමක්ද
මගේ තීරණ වල සාධාරණත්වය රැඳී තිබුනේ
එම කඳුළු වලය.
අවසානයක් නොමැති කඳුලක
නිමා කල නොහැකි පද වැලක්
මම ලියා ඇත..
මෙහි නිමාව කොතැනද?
නැතිනම් මෙය තවත් කඳුලක ඇරඹුමද?

මම ආදරය යනු කුමක්දැයි
අකුරු කළ අයෙක්මි..
ඒ පහන් දැල්ලෙන්ම
සරුවාංගයම දවා ගත් අයෙක්මි
ගින්නෙන් බැට කෑ එකා
ගිනි පෙනෙල්ලටත් බය යැයි කියන්නේ ‍ඇයි ද
යන්න මට දැන් වැටහීගෙන එන්නේය..

මා දන්නා පමණින්,
මා ආදරය හඳුනන පරිදි,
මා පැතූ ආදරය
මෙසේ හිමිවීම
මට
සිතාගත නොහැක්කෙමි..
ආදරය යනු වචන වලින් වත්
වෙනත් යමකින් වත්
ලැබෙන්නක්/ ලබන්නක්
නොව
ඔබේත් මගේත් එකතුවින්
ගොඩනැගිය යුත්තක් බව
මම අදහමි..
 

ඉඳින්,
මේ වීදුරු මාලිගාව තැනීමට
 
මම අත්තිවාරම් දැම්මෙමි..




Post a Comment